ComBioLaw.De

สวัสดีครับ ขอแวะเข้ามาแสดงความคิดเห็นนะครับ ผมขอตั้งชื่อเรื่องว่า “จำเลยรัก” อิอิ เริ่มต้นกันด้วยการร้องเพลงก่อนนะครับ ไม่ได้มีเจตนาเยาะเย้ย กกต. นะครับ แต่เป็นเพียงอารัมภบทนำเข้าเรื่อง

เจ็บแค้นเคืองโกรธโทษฉันใย ฉันทำอะไรให้เธอเคืองขุ่น

ปรักปรำฉันเป็นจำเลยของคุณ นี่หรือพ่อนักบุญ

แท้จริงคุณคือคนป่า

ไม่ขอคุกเข่าเฝ้าง้องอน แม้ใจขาดรอนขอตายดีกว่า

ไม่ขอร้องใครให้กรุณา ไม่ขอเศร้าโศกา หรือบีบน้ำตาอ้อนวอนใครๆ

**เชิญคุณลงทัณฑ์บัญชา จนสมอุราจนสาแก่ใจ

ไม่มีวันที่ฉันจะร้องไห้ ร่ำไรเพราะฉันมิใช่หญิงเจ้าน้ำตา

กักขังฉันเถิดกักขังไป ขังตัวอย่าขังหัวใจดีกว่า

อย่าขังหัวใจให้ทรมา ให้ฉันเศร้าโศกา

เหมือนว่าฉันเป็นเช่นดังจำเลย...

คำถามต่อประเด็นที่ว่าการพ้นจากตำแหน่งเนื่องจากต้องคำพิพากษาให้จำคุก (และถูกคุมขังโดยหมายศาล) ตามรัฐธรรมนูญมาตรา ๑๔๑ (๓) ประกอบกับมาตรา ๑๓๗ (๔) และ มาตรา ๑๐๙ (๔)

ซึ่งประเด็นนี้ หากว่าเราลองศึกษาทั้งคำวินิจฉัยกลางของศาลรัฐธรรมนูญ และคำวินิจฉัย ส่วนบุคคลของตุลาการศาลรัฐธรรมนูญในกรณียี้ห้อยร้อยยี่สิบ(เนวิน ชิดชอบ) นะครับ เป็นคำวินิจฉัยที่ ๓๖/๒๕๔๒ นะครับ โดยจะเทียบเคียงเฉพาะรัฐธรรมนูญมาตรา ๑๐๙(๔) เพียงส่วนถ้อยคำที่ว่า “ต้องคำพิพากษาให้จำคุก” กับมาตรา ๒๑๖ (๔) ส่วนการถูกคุมขังโดยหมายศาลก็ลองอ่านบทความของคุณ เชฯ เกี่ยวกับเรื่องประกันตัวนะครับผมจะลองตีความตามประเด็นของคุณผู้ชายหัวใจมอมแมม นะครับ (อาจจะยาวไปหน่อยนะครับ)

ประเด็นแรก (ปรับตามตามคำวินิจฉัยที่ ๓๖/๒๕๔๒) ถ้อยคำที่ว่า “ต้องคำพิพากษาให้จำคุก” ตามรัฐธรรมนูญ มาตรา ๑๐๙ (๔) ต้องเป็นคำพิพากษาที่ถึงที่สุดหรือไม่

การตีความตามลายลักษณ์อักษร ในรัฐธรรมนูญมีบัญญัติทั้ง หนึ่ง “ต้องคำพิพากษาให้จำคุกและถูกคุมขังอยู่โดยหมายของศาล” ตามรัฐธรรมนูญ มาตรา ๑๔๑ (๓) ประกอบกับมาตรา ๑๓๗ (๔) และมาตรา ๑๐๙ (๔) และ“ได้รับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก เว้นแต่ในความผิดอันได้กระทำโดยประมาทหรือความลหุโทษ” ตามรัฐธรรมนูญ มาตรา ๑๔๑ (๔)

จะเห็นได้ว่าถ้อยคำทั้งสองถูกบัญญัติไว้ในมาตราเดียวคือรัฐธรรมนูญมาตราที่ ๑๔๑ นั่นคือต้องคำพิพากษา และต้องคำพิพากษาถึงที่สุดนั้นแตกต่างกัน ดังนั้น การต้องคำพิพากษาตามรัฐธรรม นูญมาตรา ๑๐๙ (๔) ไม่จำเป็นต้องเป็นคำพิพากษาที่ต้องถึงที่สุดก็ได้

การตีความเจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญ (และตามประวัติการร่างรัฐธรรมนูญ) จากการตีความข้างต้นตามลายลักษณ์อักษรแสดงให้เห็นถึงเจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญ ที่ต้องการให้คณะกรรมการเลือกตั้ง เป็นกลไกส่วนหนึ่งที่สำคัญในระบบรัฐธรรมนูญดังนั้นผู้ที่สามารถจะดำรงตำแหน่งนี้ได้ ต้องมีคุณสมบัติที่สูงกว่า สมาชิกสภาผู้แทน สมาชิกวุฒิสภา และรัฐมนตรี ประธานสภา เป็นต้น เพราะเป็นผู้กลั่นกรองบุคคลเหล่านี้ สูงกว่าอย่างไรสามารถดูได้จากคุณสมบัติต่าง ๆ ตามรัฐธรรมนูญที่เกี่ยวข้องกับการต้องคำพิพากษาของบุคคลที่กล่าวมา ยิ่งไปกว่านั้นขอกล่าวอ้างถึงเจตนารมณ์ขณะร่างรัฐธรรมนูญ (ขอคัดลอกคำวินิจฉัยส่วนบุคคลของ ท่าน เชาว์ สายเชื้อ ตุลาการศาลรัฐธรรมนูญ จากคำวินิจฉัยข้างต้น)

“พิจารณาจากเจตนารมณ์ของผู้ร่างรัฐธรรมนูญจากเอกสารหลักฐานต่าง ๆ ของการประชุมของสภาร่างรัฐธรรมนูญแล้ว ปรากฏหลักฐานว่า ได้มีการตั้งข้อสงสัยในความหมายของคำว่า “ต้องคำพิพากษาให้จำคุก” ตามรัฐธรรมนูญมาตราดังกล่าว (ซึ่งขณะนั้นยังเป็นเลขมาตราอื่น) สมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญท่านหนึ่ง (นายพงศ์เทพ เทพกาญจนา) ก็ได้ตอบข้อสงสัยจนเป็นที่เข้าใจว่า “... คำว่าต้องคำพิพากษาให้จำคุกใน มาตรา ๒๑๕ (มาตราซึ่งยังไม่ได้ปรับแก้) นี้ หมายความว่า ศาลมีคำพิพากษา แม้ว่าคำพิพากษานั้นจะถึงที่สุดหรือไม่ก็ตาม ...” (บันทึกการประชุมคณะกรรมาธิการผู้พิจารณาร่างรัฐธรรมนูญการประชุมวันที่ ๒ มิถุนายน ๒๕๔๐)

ในชั้นคณะกรรมาธิการพิจารณาร่างรัฐธรรมนูญ เมื่อสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญอีกท่านหนึ่ง (ศาสตราจารย์ธรรมนูญ ลัดพลี) ขอแปรญัตติแก้ความในมาตรา ๒๑๕ (๔) (มาตราที่ยังไม่ได้ปรับแก้) เป็น “ต้องคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก” คณะกรรมาธิการพิจารณาร่างรัฐธรรมนูญก็ไม่เห็นด้วย และสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญท่านนั้น ขอสงวนคำแปรญัตติไว้ (บันทึกการประชุมกรรมาธิการพิจารณาร่างรัฐธรรมนูญ การประชุมวันที่ ๒๑ มิถุนายน ๒๕๔๐) และในชั้นการอภิปรายของสภาร่างรัฐธรรมนูญในวาระที่ ๒ ที่ประชุมสภาร่างรัฐธรรมนูญก็ยังให้คงไว้ตามที่คณะกรรมาธิการฯ เสนอ (บันทึกการประชุมสภาร่างรัฐธรรมนูญ การประชุมวันที่ ๒๙ กรกฎาคม ๒๕๔๐) จึงกล่าวได้ว่า เจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญมาตรา ๑๐๙ (๔) มีความหมายเป็นคำพิพากษาให้จำคุกของศาลชั้นใดก็ได้

ต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมพิมพ์ในเวิดแล้วเอามาแปะ ทำให้การเว้นวรรค การเว้นบรรทัดที่ปรกติก็ผิดอยู่แล้วก็ผิดมากขึ้นนะครับ ขออำภัย

ขอบคุณมากครับ...สำหรับความคิดเห็นของคุณจิวแปะทง ทำให้ผมได้รู้อะไรมากขึ้นเกี่ยวกับความแตกต่างเหล่านี้

เพราะที่ผมเขียนนี่ก็ไม่ได้ไปค้นคว้าอะไร เพียงแต่นั่งคิดกรณีที่จะเป็นไปได้ดู แล้วก็นั่งนึกย้อนไปถึงกรณีเก่าๆ

จากที่คุณจิวแปะทงกล่าวมา ก็แสดงว่าคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญในคดีห้อยเนวินไม่น่าจะเป็นบรรทัดฐานได้

(แต่ผมเข้าใจว่าคนส่วนใหญ่เข้าใจว่าถ้ามีการรองลงอาญาก็ไม่เข้าเงื่อนไขดังกล่าวนะครับ)

ผมเห็นด้วยกับที่คุณจิวแปะทงว่ามานะครับ ว่าแม้จะมีการรอลงอาญาก็ควรที่จะพ้นจากตำแหน่ง

เพราะเขาได้รับการพิสูจน์แล้วในระดับหนึ่งว่าเป็นผู้กระทำความผิด

แต่ปัญหาของผมก็คือ การที่เรานำเงื่อนไขการพ้นตำแหน่งเหล่านี้มาผูกติดกับความไม่แน่นอนในผลของคำพิพากษา

ซึ่งอาจมีการเปลี่ยนแปลงได้ในศาลชั้นสูง(แม้การลงโทษทางอาญากับการให้พ้นจากตำแหน่งจะมีจุดมุ่งหมายคนละอย่างก็ตาม

เพราะผมรู้สึกตะหงิดใจนิดหน่อยนะครับ ว่าถ้าสุดท้ายเขาบริสุทธิ์ แต่การพ้นจากตำแหน่งเกิดขึ้นแล้ว) 

เราควรจะมีมาตรการอะไรที่มีหลักประกันให้กับผู้ดำรงตำแหน่งเหล่านี้หรือไม่

เพราะหากสุดท้ายแล้วบุคคลเหล่านี้(ซึ่งในภายหลังอาจเป็นผู้บริสุทธิ์)ต้องเสียอะไรบางอย่างไปเพื่อประโยชน์ส่วนรวมของสังคม

เราก็ตอบตัวเองได้ว่าเราได้ให้ความคุ้มครองสิทธิของเขาแล้วเช่นกัน  

แต่เอาเข้าจริงคำถามที่ผมต้องขึ้น ก็แค่อยากจะรู้ให้ชัดเจนเท่านั้นเองครับ ว่ามันถึงขนาดเป็นสถานการณ์ที่เราต้องเลือก

อย่างใดอย่างหนึ่งแล้วหรือเปล่า เพราะถ้าเกิดสถานการณ์นั้นขึ้นมาแล้วจริงๆ แน่นอนครับว่ามันมีคำตอบเดียวที่ต้องเลือก

ซึ่งก็คือประโยชน์ของมหาชน

ผมอยากจะบอกจริงๆนะครับว่าใจจริงนี่ก็ดีใจครับที่ทั้งสามหนาออกไปเสียที แต่แนวทางคำตัดสินของศาลก็อันตรายเช่นกัน

แล้วสุดท้ายแล้วเราได้เรียนรู้อะไรจากมันบ้าง

โห ก่อนอื่นผม และทีมงานต้องขอปรบมือให้คุณผู้ชายหัวใจมอมแมม กับคุณจิวแปะทง ด้วยความตื่นเต้น และตื้นตันครับ เพราะนาน ๆ ทีจะได้นักกฎหมายฝืมือระดับไม่ธรรมดา มาพูดคุยแลกเปลี่ยนกันยาว ๆ ในเว็บแบนนี้ (อิ อิ)

ผมเห็นด้วยกับคุณผู้ชายหัวใจมอมแมมนะครับว่า ความคิดเห็นของคุณจิวแปะทงนี่ ทำให้พวกเราได้รู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้มากมายเหลือเกิน ขอบคุณอย่างสูงเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งปัญหาที่ว่า ต้องรอลงอาญาหรือเปล่านี่...ทำให้อะไร ๆ สว่างไสวขึ้นมาอีกระดับหนึ่งครับ

อ่านจากความรู้ที่คุณจิวแปะทงยกมาแล้วชัดเจน ยิ่งในส่วนการตีความ กรณีของผู้ดำรงตำแหน่งพิเศษ กับการจำต้องเลือกปฏิบัติ ยิ่งชัดเจน

อนึ่ง ผมแอบเห็นนะครับว่า ข้อสรุปของการตีความปัญหาทั้งสองประเด็น มีความ "สอดคล้องต้องกัน" อย่างยิ่งด้วย กล่าวคือ ถ้าศาล ผู้ร่างรธน.  รวมทั้งผู้เกี่ยวข้อง คิดว่าแค่เพียง "มีมลทิน" จากคำพิพากษาชั้นแรกว่า มีความผิด (มลทินในที่นี้ คือ มลทินจากคำพิพากาษา ไม่ใช่ มลทินจากการจำคุก) ก็ (สกปรก) พอที่ต้องหลุดจากตำแหน่ง (สำคัญๆ)  ได้แล้ว ...ก็ย่อมเท่ากับว่า

๑. ไม่จำต้องรอให้คำพิพากษาถึงที่สุด กับ

๒. ไม่สำคัญว่า จะมีการรอลงอาญาหรือไม่ (เอาเข้าจริง เงื่อนไข และเป้าหมายของการรอลงอาญา แทบไม่ได้สัมพันธ์กับปัญหาว่าผิด หรือไม่ผิด.) ...

เออ...แล้วทำไม ไม่เห็นมีใครพูดถึงเรื่อง "มลทิน" ตอนจะวินิจฉัยว่า พ้นจากตำแหน่งหรือไม่ เลยล่ะครับ ???

นอกจากนี้ ผมแอบคิดต่อเล่น ๆ ในประเด็น "การตัดสิทธิเลือกตั้ง" ด้วยไปเลยครับว่า....ในเมื่อหลักการตีความในเรื่องนี้ มีความพิเศษอยู่ในตัว จ นต้องเลือกปฏิบัติ หรือจนต้องเกิดประเด็น "มนทิน" อย่างที่คุณจิวแปะทงยกมาให้อ่าน....เช่นนี้แล้ว  ก็ไม่น่าจะมีเหตุผลอะไรอีกแล้วสิครับ ที่เราจะต้องรอให้  "การตัดสิทธิเลือกตั้ง"  ต้องเป็นคำพิพากษาถึงที่สุดเท่านั้น ถึงจะหลุดจากตำแหน่ง ...ใช่ไหมเอ่ย ???? เพราะจะตีความทั้งที ก็ควรต้องให้สอดคล้องต้องกันไปทั้งขบวน ...คำพิพากษา...ลงโทษ...ตัดสิทธิ ฯ

แหะ ๆ อย่างไรก็ตาม...ที่ผมกล่าวมาทั้งหมดนี่ แค่ต้องการสื่อว่า การตีความเรื่องนี้ดูมันก็สอดคล้องกันดีแล้วเท่านั้นนะครับ... แต่...ยังไม่ได้บอกว่า ผมเห็นด้วย หรือไม่เห็นด้วย กับ การตีความ และ การต้องเลือกปฏิบัติ ดังกล่าว (อิ อิ) เพราะสุดท้าย  ผมก็แอบสงสัยเช่นเดียวกับคุณผู้ชายหัวใจมอมแมมเหมือนกัน ว่า ถ้าเล่นกันตั้งแต่ต้นแบบนี้แล้ว....เกิดสุดท้าย ศาลฏีกาตัดสินว่า "เอ็งไม่ผิด" อีตา กกต. สามคนนั่น...จะได้รับการเยียวยาอะไร หรือไม่ ???...๕๕๕ แม้ผมจะแอบพิพากษา  (ฏีกา) ในใจว่า "ยังไง ๆ มันก็ผิดว่ะ"  ไปแล้วก็ตาม

อ้อ ปล. แก้ไขการเว้นวรรคคำให้แล้วนะครับ คุณจิวแปะทง

สวัสดีครับ ดีใจเหมือนกันครับที่มีนักกฎหมายมาคุยถกปัญหากันครับ

เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า คุยกับคุณลูกผู้ชายหัวใจมอมแมมก่อนนะครับ

บริสุทธิ์ แต่การพ้นจากตำแหน่งเกิดขึ้นแล้ว อันที่จริงที่คนส่วนใหญ่เข้าใจนะถูกแล้วครับที่ว่า จะต้องมีการลงโทษจำคุกกันจ ริงๆ ถึงจะเรียกว่า ต้องคำพิพากษาจำคุกครับ ซึ่งก็เป็นบรรทัดฐานของคำวินิจฉัยที่ผมยกมานะครับ มันมีโมเดลความเห็นดังนี้นะครับ

๑. คำพิพากษาต้องถึงที่สุด + ต้องลงโทษจำคุกจริง

๒. คำพิพากษาชั้นไหนก็ได้ + ไม่จำเป็นต้องจำคุกจริง = อันนี้เป็นเสียงส่วนน้อย (ซึ่งการตีความของผมก็โอนเอียงมาทางด้านนี้ครับ)

๓. คำพิพากษาต้องถึงที่สุด + ไม่จำเป็นต้องจำคุกจริง

๔. คำพิพากษาชั้นไหนก็ได้ + ต้องจำคุกจริง = อันนี้เป็นคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญนะครับ

ที่ยกมานี้มันน่าสนใจตรงโมเดลที่สามนะครับ เพราะสำหรับผมแล้วเป็นโมเดลที่รักษาสมดุลได้นะครับ เพราะเมื่อคำพิพากษาถึงที่สุดเรียกได้ว่าถูกตีตราสังข์มัดไว้แน่นพอสมควรว่า  มีทั้งความผิด (Strafspruch) และความชั่ว(Schuldspruch)...

แหะ ๆ ไม่รู้ว่าแปลถูกหรือเปล่านะครับ... ดังนั้นยิ่งไปช่วยหนุนว่าเมื่อใดผิด และชั่วจนถึงที่สุดแล้ว การรอการลงโทษจึงอ้างไม่ขึ้น...

เข้าประเด็นกันจริง ๆ เกี่ยวกับว่า ถ้าสุดท้ายเขาบริสุทธิ์ แต่การพ้นจากตำแหน่งเกิดขึ้นแล้ว ควรจะมีอะไรมาคุ้มครองสิทธิ์หรือไม่ อันนี้ผมตั้งธงของผมไว้ก่อนนะครับว่า “ไม่ควรจะมี” สำหรับผู้ดำรงตำแหน่งพิเศษ

เหตุผล เหมือนที่คุณลูกผู้ชายหัวใจมอมแมมว่าไว้ครับ ประโยชน์ของประชาชนต้องเป็นหลักที่หนักกว่า เพราะตำแหน่งเหล่านี้สามารถทำความเสียหายให้กับประเทศได้มาก ที่เรา ๆ ก็เห็น ๆ กันอยู่ครับ อำนาจมากมาย ก็ต้องระวังตัวมากตามไปด้วย

เมื่อสามารถพิสูจน์ถึงที่สุดแล้วว่าบริสุทธิ์นะครับ คุณสมบัติของเขาก็ครบเหมือนเดิมสามารถกลับคืนสู่ตำแหน่งได้ดังเดิม ส่วนจะกลับเข้าสู่ตำแหน่งได้จริง ๆ นั้นผมว่าอยู่นอกเหนืออำนาจศาลเป็นการตัดสินของฝ่ายการเมือง

แต่ก็มีข้อโต้แย้งนะครับว่าถ้าอย่างนั้นควรจะต้องอยู่ในตำแหน่งไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะมีคำพิพากษาถึงที่สุด อันนี้ผมก็อ้างคำเดิมว่าประโยชน์ของประเทศเป็นใหญ่ไม่สามารถรอให้เกิดความเสียหายอีกครั้งได้

เป็นที่น่าสนใจอีกประเด็นหนึ่งคือ ขอยกตัวอย่างที่เป็นปัญหานะครับ คดีของเนวินฯ นะครับเพราะการกระทำเกิดขึ้นก่อนที่จะเข้ามาดำรงตำแหน่ง แต่คำพิพากษาตกมาขณะดำรงตำแหน่งแต่ถ้อยคำ ต้องคำพิพากษานั้นหมายถึง เพียงคำพิพากษาขณะดำรงตำแหน่งเท่านั้น  (แบบว่าเริ่ม ด้วยตีความแบบตามตัวอักษร และจบด้วยการตีความแบบตามตัวอักษร)

ที่น่ากลัว คือ ผู้ดำรงตำแหน่งใหญ่ ๆ อาจจะถูกเล่นงานจาก คดีเล็ก ๆ น้อยที่สามารถเกิดขึ้นได้กับบุคคลทั่วไป มาตรการที่ผมลองคิด คือ การบัญญัติถึงโทษจำคุกที่จะได้รับ ให้เห็นถึงความรุนแรงของโทษ เช่น จำคุกต้องหนึ่งปีขึ้นไป หรือถ้ามาตรานั้นมีความสำคัญต่อความเชื่อมั่นของประชาชนแต่สามารถลงโทษได้ไม่สูงเพราะเหตุใดก็ตาม ก็ควรจะบัญญัติกำหนดโทษอัตโนมัติให้เพิกถอนตำแหน่ง และสิทธิเลือกตั้งได้

แหะ ๆ มาตรการที่ผมพอจะคิดได้มีเท่านี้แหละครับ อันเดียว อิอิ คุณผู้ชายหัวใจมอมแมมพอจะมีนาตราฐานอื่นอีกหรือเปล่าครับเพราะกฎหมายไทยผมไม่ค่อยจะรู้ครับส่วนประเด็นที่ผมได้เรียนรู้จากคดีสามหนานะครับ

ผมสรุปเป็นวลีสั้น ๆ ว่า  “มาม่าการเมือง” สำหรับผมนะครับคำตัดสินนี้ เป็นคำตัดสินทางด้านการเมืองโดยเนื้อแท้ เพื่อต้องการแก้ปมการเมือง สร้างความเชื่อมั่น ถ้าได้ กกต. ที่ดีกว่านี้มาสำหรับการเลือกตั้งที่จะถึง แม้เวลาจะน้อยมากจริงๆ ที่จะตรวจสอบคุณสมบัติ เพื่อที่จะให้ทันการเลือกตั้งที่จะถึง

ส่วน “มาม่าการเมือง” อย่างไรนั้นไม่เกี่ยวกับประเด็นกฎหมายเลยครับ เพราะการแก้ไขการเมืองที่เกี่ยวกับการเลือกตั้งโดยที่แท้จริงมันต้องแก้ที่คนที่เลือกตั้ง ยาวไปโน่นถึงจิตสำนึก เพราะผมว่าการแก้ไขในปัจจุบันมันเหมือนกิน มาม่าอย่างไงไม่รู้พิกล “ง่าย อิ่ม อร่อย เร็ว ถูก” แต่ก็เป็นแค่ บะหมี่อาบผงชูรส ผมว่ากินหูฉลามกันดีกว่า ฮ่า ๆ ที่ผมไม่เชื่อมั่นอย่างนั้น เพราะอดีต กกต. ปริญญาฯ นะครับก็มาจากการคัดสรรของศาลฎีกานี่แหละครับ “ลูบหน้าก็ปะจมูก”

คุยกับคุณเชกูวารา ประเด็นว่าไม่มีการพูดคุยเรื่อง มีมลทิน แล้วต้องพ้นจากตำแหน่งนะครับผ มว่าประเด็นนี้มีแน่นอนครับ เพราะผมคาดว่าที่ศาลให้ประกันตัวหลังจากเซ็นต์ใบลาออกแล้วนั้นก็เพราะไอ้มลทินที่อาจจะเกิดการถกเถียงกันได้เหมือนโมเดลสี่อันข้างต้นแหละครับ ผมนั่งคิดในใจ แอบหวังนิด ๆ แต่ไม่มีเจตนาแค้นฝังหุ่นกับ กกต.นะครับ จริง ๆ ถ้าไม่ลาออกก่อนอาจจะมีรักษาการประธานวุฒิสภายื่นเรื่องให้ศาลรัฐธรรมนูญตัดสินเกี่ยวกับคุณสมบัติของ กกต. แล้วตอนนั้นแหละครับ ผมถึงภาวนาในใจว่าถ้าถึงขั้นนั้นจริงเราคงได้ประเด็นกฎหมายที่น่าสนใจมากจาก คำพิพากษานั้นแน่นอน

เรื่องการตัดสิทธิเลือกตั้ง กับการพิพากษาให้จำคุกแล้วพ้นจากตำแหน่ง (ตามโมเดลที่ ๒) นะครับผมก็อธิบายจากโมเดลที่สองนะครับ คำพิพากษาชั้นไหนก็ได้ + ไม่จำเป็นต้องจำคุกจริง = ต้องคำพิพากษาจำคุก

ดังนั้นเมื่อเขาพิสูจน์ถึงที่สุดแล้วว่าบริสุทธิ์ก็ไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยคณะกรรมการการเลือกตั้ง พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๒๔ , ๔ ๒ ดังนั้นจึงไม่ถูกจำคุก (จริง) และไม่ถูกเพิกถอนสิทธิเลือกตั้งครับ เรื่องการพ้นออกจากตำแหน่งสำหรับผมก็เหมือนที่คุยกับคุณลูกผู้ชายหัวใจมอมแมมนะครับ

ด้วยความระลึกถึงครับ สวัสดีครับ

ผมว่าผมเรียงบรรทัดแล้วนะครับ ไหงเป็นงั้นไปได้ครับ กรุณาช่วยจัดให้หน่อยครับ จะดียิ่งถ้าบอกวิธีแก้นะครับ หรือมีวิธีเดียวคือห้าวเอามาแปะ ต้องพิมพ์สดๆเท่านั้นครับ รบกวนอีกครั้งนะครับ

ตอนนี้ผมกำลังเขียนวิธีการใช้งาน TinyFCK ซึ่งเป็น Editor ที่เราใช้อยู่ครับ กรุณารอสักครู่ครับ