ComBioLaw.De

วันดีคืนดี ผมก็นึกเพื่อนเก่าของผมสองคน ที่มีชื่อเล่นอ่านออกเสียงเหมือนกัน แต่เขียนและมีที่มาไม่เหมือนกัน คนหนึ่งชื่อ "เอส" มาจากตัวอักษรภาษาอังกฤษ "S" ส่วนอีกคนชื่อ "เอซ" มาจากคำภาษาอังกฤษคำว่า "Ace" ปกติเวลาที่คนไทยเห็นชื่อของสองคนนี้ ก็จะอ่านออกเสียงได้อย่างถูกต้องโดยไม่ต้องนัดหมาย แต่ปัญหามันมีอยู่ว่า เราจะเขียนคำอ่านของชื่อสองคนนี้ ได้ถูกต้องตามหลักไวยากรณ์ภาษาไทยได้อย่างไร (หากอ่านงานเขียนของผมก็คงรู้ว่าผมอ่อนภาษาไทย ยิ่งกว่าภาษาอังกฤษเสียอีก ข้อเขียนต่อไปนี้เป็นความมั่วส่วนตัว)

คำว่า "เอส" หากอ่านให้ถูก ก็จะเป็นสระ "เอะ" เสียงสั้น วรรณยุกต์โท หากกระแดะหน่อย ก็จะมีเสียง "ส" ผ่านร่องฟันในตอนออกเสียงท้ายคำ ซึ่งคนไทยส่วนใหญ่ รวมถึงเจ้าของชื่อสองคนจะไม่อ่านออกเสียงกัน โดยปกติแล้ว หากสระเอะมีตัวสะกด สระอะที่อยู่ข้างหลังก็จะผันตัวเองให้กลายเป็นไม้ไต่คู้ และเนื่องจาก อ. อ่าง เป็นอักษรเสียงกลาง และ "เอส" เป็นคำตาย การใส่วรรณยุกต์ไม้โทเข้าไปในคำจึงไม่ใช่เรื่องผิด ดังนั้น คำว่า "เอส" หากเขียนเป็นคำอ่านให้ถูกต้อง ก็คือ "เอ็ด" มีไม้โท

แต่ที่ผมงง ๆ คือว่า ไม้โท กับไม้ไต่คู้ มันอยู่ด้วยกันได้หรือไม่ ? ตามความเข้าใจของผม คือ มันอยู่ด้วยกันไม่ได้ เพราะมันอยู่ตำแห่งเดียวกันในการเขียน และผมไม่เคยเห็นคำที่มีไม้ไต่คู้อยู่ร่วมกับวรรณยุกต์มาก่อน ผมไม่รู้ว่าไวยากรณ์ภาษาไทยได้กำหนดเรื่องนี้ไว้หรือเปล่า และหากไม้โท กับไม้ไต่คู้อยู่ด้วยกันไม่ได้ เราจะเขียนคำว่า "เอ็ด" มีไม้โทได้อย่างไร

ปกติคำไทยส่วนมากจะไม่มีปัญหาเหล่านี้ แต่คำที่มาจากภาษาอังกฤษ เราอาจเจอปัญหาทำนองนี้อยู่บ่อย ๆ การเขียนภาษาไทยที่ดี เราไม่ควรเขียนคำภาษาอังกฤษปนกับข้อเขียนภาษาไทย (แต่ผมทำบ่อยมาก) แต่ด้วยยุคสมัยที่เปลี่ยนไป เราอาจเจอปัญหาแนว ๆ นี้กันมากขึ้น ผมคิดว่า บางทีนักภาษาศาสตร์ไทยควรจะคิดแก้ปัญหาลักษณะนี้ให้มากขึ้น แทนที่จะอนุรักษ์ภาษาเก่า ๆ เอาไว้ หรือว่านี่เป็นปัญหาบ้า ๆ ของผมคนเดียว

นานาสารพัน

bow_der_kleine