BioLawCom.De

เมื่อวันที่ ๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๒ ประชาชนชาวสวิตเซอร์แลนด์ได้ลงประชามติด้วยคะแนนเสียงข้างมากเห็นด้วยกับการแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา ๗๒ [1] ของรัฐธรรมนูญแห่งสหพันธรัฐโดยการเพิ่มเติมข้อความว่าด้วยการห้ามสร้างหอคอยสุเหร่าที่ใช้สำหรับเรียกชาวมุสลิมมาประกอบพิธีกรรมทางศาสนาอิสลาม (Minaret) [2] ในฐานะเป็นมาตรการที่เหมาะสมสำหรับการรักษาความสงบสุขสาธารณะระหว่างสมาชิกของชุมชนทางศาสนาที่แตกต่างกัน ในการนี้ได้มีผู้มาใช้สิทธิออกเสียงเป็นจำนวนร้อยละ ๕๕ ของจำนวนผู้มีสิทธิออกเสียงทั้งหมด ในจำนวนดังกล่าว มีผู้เห็นด้วยกับการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญร้อยละ ๕๗ ไม่เห็นด้วยร้อยละ ๔๓ นอกจากนี้การแก้ไขเพิ่มเติมดังกล่าวยังได้รับคะแนนเสียงข้างมากจากบรรดารัฐสมาชิก (Canton) ของสหพันธรัฐซึ่งจำเป็นสำหรับการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญ [3][4] ผลการลงประชามติดังกล่าวทำให้ชาวมุสลิมในสวิตเซอร์แลนด์ไม่สามารถสร้างหอคอยสุเหร่าได้อีกต่อไป อย่างไรก็ตาม การห้ามดังกล่าวก็ไม่ครอบคลุมถึงการสร้างสุเหร่าเพื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนา และไม่มีผลกระทบต่อหอคอยสุเหร่าที่ได้มีการสร้างเสร็จไว้ก่อนหน้าแล้ว [5]

ผลการลงประชามติดังกล่าวก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆนานาและเสียงสนับสนุนจำนวนมากมายในยุโรป ในบรรดาเสียงวิพากษ์วิจารณ์ทั้งหลายส่วนใหญ่จะอ้างว่าผลการลงประชามติดังกล่าวเป็นการละเมิดสิทธิเสรีภาพในการนับถือศาสนาและขัดกับหลักการห้ามเลือกปฏิบัติ ซึ่งทั้งสิทธิเสรีภาพในการนับถือศาสนาและหลักการห้ามเลือกปฏิบัติได้รับการรับรองโดยสนธิสัญญาว่าด้วยสิทธิมนุษยชนของยุโรป [6] นอกจากนี้พรรคการเมืองสีเขียวแห่งสวิตเซอร์แลนด์ (Grüne Partei der Schweiz) ได้ประกาศอย่างชัดเจนที่จะฟ้องเป็นคดีต่อศาลสิทธิมนุษยชนแห่งยุโรปว่าการลงประชามติดังกล่าวเป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่ได้รับการรับรองในสนธิสัญญาสิทธิมนุษยชนของยุโรป ...

กฏหมาย

หลังจากไม่ได้ช่วยอัพบล็อกมาแรมหลายเดือน ปล่อยให้ Com ทำงานคนเดียวน่าเห็นใจที่สุด...ครั้งนี้เลยแอบเอานี่มาช่วยเรา เอ้ย เค้าทำมาหากินหน่อยครับ ;D

ที่มา: ประชาไท สัมภาษณ์โดย มุทิตา เชื้อชั่ง, อาทิตย์ สุริยะวงศ์กุล

นับตั้งแต่ประกาศใช้ พ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 มีการตั้งข้อกล่าวหา และจับกุมผู้ต้องสงสัยไปแล้วหลายราย แต่ที่เป็นข่าวใหญ่ที่สุดคงหนีไม่พ้น 3 ผู้ต้องหากรณีปล่อยข่าวไม่เป็นมงคล กระทบกระเทือนตลาดหุ้น

เป็นชั่วสัปดาห์ที่อึกทึกคึกโครมอย่าง ยิ่ง แม้สัปดาห์ต่อมาจะถูกกลบเสียมิดด้วยปัญหาใหม่ที่ดูจะใหญ่กว่าของเพื่อนบ้าน ข้อเท็จจริงต่างๆ จึงยังไม่ทันคลี่คลาย คำถามมากมายต่อกรณีนี้ยังไม่ได้รับคำตอบ

อย่างไรก็ตาม ในโลกไซเบอร์ มันได้กลายเป็นประเด็น “ความ มั่นคงของรัฐ” ที่สั่นสะเทือนความมั่นคงของผู้ใช้อินเตอร์เน็ตผู้เสพเสรีภาพเป็นภักษาหาร อย่างสำคัญ เพราะมันเต็มไปด้วยความคลุมเครือของตัวบท รวมถึงความเงียบเชียบ มืดดำในการดำเนินการของเจ้าหน้าที่ จนมีการตั้งข้อสังเกตว่า กฎหมายนี้ดูราวกับเป็นส่วนขยายของมาตรา 112 ดังเช่นแถลงการณ์ของ...

กฏหมาย

(← Photo from: benjaminheine.blogspot.com)

"โอ๊ย...สื่อเหรอ...เดี๋ยวนี้เชื่อถือไม่ได้ ไม่มืออาชีพ ขาดความเป็นกลาง เราเลิกหมดแล้ว เลิกดูทุกช่อง เลิกอ่านทุกฉบับ ตอนนี้ที่บ้านเลยหันมาดูแต่...ASTV"

นี่ไม่ใช่เรื่อง "โจ๊ก" ยามเช้า ที่แต่งให้ฟังสนุก ๆ แต่เป็นเรื่องที่รุ่นพี่ท่านหนึ่ง กรุณาแบ่งปันประสบการณ์จริง เล่า "ประโยคเด็ด" ของเพื่อนประโยคนี้ที่ได้ฟังมาครั้งเมื่อกลับเมืองไทยปีก่อน บล็อกตอนนี้ผมไม่ได้มาบรรยายเรื่องกลุ่มเหลืองกลุ่มแดงแล้วนะครับเพราะแอบเบื่อ แต่ถ้าใครอยากป้ายสีให้ ก็ขอเไว้ทั้งสองสี...รุ่นพี่คนเดิมเคยหยอกว่า "มธ. นี่มองกาลไกล รู้ได้ยังไงวะ ว่าทั้งเหลืองทั้งแดงจะมาแรงในศตวรรษ นี้ ?...อิจฉา"

อ่านประโยคข้างบนแล้วอย่าได้แต่ขำ ว่าคนพูดให้นิยามคำว่า "สื่อ" ด้วยระเบียบวิธีคิด/วิจัยอย่างไร จึงไม่นับ ASTV เป็น "สื่อ (ที่ใช้ไม่ได้)" เพราะในความน่าขันนั้นยังมีเรื่องสำคัญให้ต้องขบ ว่าที่เขาว่า "สื่อ" สมัยนี้ใช้ไม่ได้นั้น นั่นมันเรื่องจริงใช่ไหม ?...และได้สังเกตบ้างหรือไม่ว่า ในขณะที่เราเห็นกิจกรรมเรียกร้องให้ "คุ้มครองสื่อ(จากรัฐ)" จนหูเปียก เรากลับเห็นข้อร้องเรียนเป็นเรื่องเป็นราวทำนองให้ช่วย "คุ้มครองเรา(จากสื่อ)" ไม่มากนัก

เคยมีคนกล่าวว่า "นอกเหนือจากอำนาจสามเสาในหลักการแบ่งแยกอำนาจ นิติบัญญัติ บริหาร และตุลาการ แล้ว สื่อ ยังเปรียบเสมือนอำนาจที่สี่ แห่งรัฐสมัยใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง รัฐในยุคข้อมูลข่าวสาร"

อันที่จริง ถ้าเรากำลังคุยกัน ภายใต้คำว่า...

กฏหมาย

เมื่อหลายวันก่อน มีคนเข้ามาถามเรื่อง การฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากผู้ผลิตซอพท์แวร์ ในฟอรั่มของ blognone ซึ่งเป็นกรณีที่น่าสนใจมาก เพราะผู้โพสต์เป็นเจ้าของธุรกิจ ที่ต้องใช้ซอพท์แวร์ในการบริหารงาน จึงได้ซื้อซอพท์แวร์ราคาแปดแสนบาทมาใช้ ปรากฏว่าใช้ไปใช้มา มีปัญหาหลาย ๆ อย่าง ทั้งเรื่องความปลอดภัย และการทำงานของโปรแกรม การซัพพอร์ทจากทางบริษัท ก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเท่าใดนัก (ผมเดาว่าที่แก้ยาก เพราะซอพท์แวร์มีปัญหาตั้งแต่ระดับโครงสร้าง) ผู้โพสต์เลยต้องการถามว่าจะฟ้องร้องได้หรือไม่ ที่น่าสนใจก็เพราะว่า เป็นเรื่องที่ใหม่ และผมเข้าใจว่า ไม่มีใครเคยฟ้องกันบนชั้นศาลมาก่อน จึงยังไม่มีเกณฑ์ในการพิจรณาคดีที่ชัดเจน

เนื่องจากผมมีนักกฏหมายใกล้ ๆ ตัว (คุณเช ฯ) เลยหันหน้าไปถาม คำตอบที่ได้คือ ฟ้องได้ หากพิสูจน์ได้ว่าซอพท์แวร์ชำรุดเสียหายจริง ด้วยกฏหมายที่ว่าด้วยเรื่องสินค้าชำรุดบกพร่อง ในกฏหมายแพ่งและพานิชย์ ซึ่งตรงนี้คนไอทีหลาย ๆ คนยังเข้าใจผิดอยู่ ว่าหากไม่มีในข้อตกลงซื้อขาย ซึ่งกำหนดคุณสมบัติต่าง ๆ ของซอพท์แวร์เอาไว้ (requirement) ก็ไม่สามารถฟ้องได้ คุณเช ฯ และ ผมเห็นตรงกันว่า ไม่น่าจะเกี่ยว เพราะต้องแยกกันระหว่าง "คุณสมบัติของสินค้า" กับ "คุณภาพของสินค้า" ซึ่ง requirement ควรอยู่ในหมวดของคุณสมบัติของสินค้า หากผู้ผลิตทำผิดตรงนี้ ก็ต้องฟ้องกันในเรื่องของผิดสัญญาซื้อขาย ส่วนเรื่องสินค้าบกพร่อง ควรต้องอยู่ในหมวดของคุณภาพสินค้า ซึ่งต้องมาพิจรณากันอีกที ว่าเมื่อไรถึงจะเข้าข่าย

การพิจรณาว่าเข้าข่ายเรื่องสินค้าบกพร่องนี่แหละ เป็นอะไรที่ค่อนข้างยาก ตามคำเล่าอ้างของคุณเช ฯ เราสามารถใช้หลักในการพิจรณาได้สองหลักคือ ...

กฏหมาย

ด้วยคุณสมบัติของ "อินเตอร์เนต" หรือ "โลกเสมือน" ทำให้เราสามารถติดต่อสื่อสารกับคนทั่วโลกได้รวดเร็ว สะดวกสบาย ในราคาเป็นกันเอง อินเตอร์เนตจึงเข้ามามีบทบาทในชีวิตได้ไม่ยากนัก ความฝันของคนไอทีตั้งแต่ยุคกลางทศวรรษที่แล้ว (ช่วง 1995) คือ การนำอินเตอร์เนตเข้ามาแทนที่เครื่องคอมพิวเตอร์ นั่นหมายความว่า กิจกรรมต่าง ๆ ที่เรากระทำบนคอมพิวเตอร์ เราสามารถกระทำบนอินเตอร์เนตได้ทั้งหมด คอมพิวเตอร์มีหน้าที่เพียงเป็นตัวเชื่อมต่อไปยังอินเตอร์เนตเท่านั้น

เมื่อเวลาผ่านไป 15 ปี ชาวไอทีได้ลองผิดลองถูกมานับครั้งไม่ถ้วน และความฝันที่ว่าก็ใกล้ความเป็นจริงมากขึ้นทุกขณะ แรงผลักดันหลัก คือ คุณสมบัติของอินเตอร์เนต, ความสามารถของฮาร์ทแวร์, ราคาค่าบริการ (ส่วนมากไม่เก็บเงิน) และ โอเพนซอร์ส ¹⁾ บริการออนไลน์ต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมาย ทั้งในรูปแบบของ social network, e-commerce, desktop replacement ฯลฯ ซึ่งการใช้บริการเหล่านี้ ย่อมมีการนำข้อมูลส่วนตัวของผู้ใช้ไปเก็บไว้บนอินเตอร์เนต และเมื่อวันหนึ่งความฝันของคนไอทีได้กลายเป็นความจริง คอมพิวเตอร์ได้ถูกแทนที่ด้วยอินเตอร์เนต ถึงตอนนั้น ข้อมูลที่ถูกเก็บไว้ในคอมพิวเตอร์ส่วนใหญ่ ก็ต้องถูกนำไปเก็บไว้สักที่ในอินเตอร์เนต

และด้วยคุณสมบัติของอินเตอร์เนตเช่นกัน ข้อมูลที่ถูกเก็บไว้บนอินเตอร์เนต มักจะไม่ถูกเก็บไว้เพียงที่เดียว แต่จะกระจายตัวไปยังที่ต่าง ๆ มากมาย ทั้งด้วย search engine, robot, hyper link หรือแม้แต่การคัดลอกข้อมูลในลักษณะ hard copy ดังนั้น อินเตอร์เนตจึงกลายเป็นที่เก็บข้อมูลในลักษณะ "เขียนได้ อ่านได้ แต่ลบไม่ได้" เป็นผลทำให้ ...

ไอที