ComBioLaw.De

"[...] แต่เรื่องนี้กลับทำให้ผู้เขียนนึกถึงกลุ่มพันธมิตรฯ และปลากระป๋องมากกว่า เพราะดูเหมือนคนในกลุ่มนี้จำนวนไม่น้อยยังอยากจะเห็น “รัฐประหารเพื่อประชาชน” อีกรอบ เพราะว่ามันเป็นทางออกที่ ด่วนแดก ทันใจ ไม่ต้องรอไปนั่งแลกเปลี่ยนถกเถียงความเห็นทางการเมืองกับคนส่วนมากให้เสียเวลา

พวกเขายังคงเชื่อว่า หากมีรัฐประหารดี ๆ อีกสักครั้ง เมืองไทยอาจจะกลายเป็นสังคมประชาธิปไตยที่ยุติธรรม ไร้คอร์รัปชั่นได้ทันทีทันใด เร็วกว่าเวลาที่ต้องใช้ในการเปิดปลากระป๋องเสียอีก [...]"

ตัดตอนจาก รัฐประหาร พันธมิตร ฯ และปลากระป๋อง โดย ประวิตร โรจนพฤกษ์

คมคำคน

"[...] ลี เพน สรุปไว้อย่างถูกต้องทีเดียวว่าที่  “ปฏิบัติการอันรุนแรงและละเมิดกฎหมาย ยังมีให้เห็นอยู่ ก็เพราะว่าปฏิบัติการทางการเมืองอันรุนแรงนั้นมีต้นทุนแสนจะต่ำ เมื่อเทียบกับผลสำเร็จอันยั่วยวน และเร้าใจจากปฏิบัติการดังกล่าว” เธอเสนอว่า ถ้าพูดแบบเศรษฐศาสตร์ การที่รัฐไม่บังคับใช้กฎหมายอย่างเคร่งครัด ทำให้ต้นทุนของการใช้ความรุนแรงลดต่ำลงอย่างมีนัยสำคัญ และสร้างให้เกิดวัฒนธรรมลอยนวลขึ้น (culture of impunity) ทำให้ความรุนแรงเป็นทางเลือกที่ขบวนการต่าง ๆ เก็บเอาไว้ในกระเป๋า และพร้อมที่จะงัดออกมาใช้เมื่อถึงยามจำเป็น เพราะคิดว่าใช้แล้วก็จะพ้นเงื้อมมือกฎหมายไปได้ [..]"

ส่วนหนึ่งจาก  บทความแนะนำหนังสือที่ว่าด้วยรัฐ ขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคม และขดเกลียวของความรุนแรง โดย ประจักษ์ ก้องกิรติ จาก ประชาไท

     ปล. 1 จริงแล้ว มีประเด็นดี ๆ ในบทความนี้อีกเพียบที่เข้ากับเหตุการณ์เปี๊ยบ อ่านแล้วน่าจะอินมากทีเดียว แต่ที่ติดใจและยกตรงนี้มาเพราะผมคิดว่า สาเหตุแห่ง วัฒนธรรมลอยนวล ความรุนแรงในสังคม กับการละเมิดกฎหมาย ในบทสรุป นอกจากปฏิบัติการทางการเมืองแล้ว ยังใช้อธิบายในเรื่องอื่น ๆ ได้อีก เลยอยากขยาย จะว่าไป ในบ้านเราไม่ว่าจะเป็น ปัญหาผู้มีอิทธิพล, อัตราการก่ออาชญากรรม หรือแม้แต่ความรุนแรงในครอบครัว ก็ล้วนมีสาเหตุหนึ่งมาจาก "การบังคับใช้กฎหมาย" และ "ผู้บังคับใช้กฎหมาย" ทั้งนั้น ไม่ได้อยู่ที่ "ตัวกฎหมายหรือความแรงของโทษ" อย่างที่คนส่วนใหญ่เข้าใจอยู่ เคยคุยกันนานแล้วว่า สาเหตุหนึ่งที่คนเยอรมันไม่ใคร่กล้าทำผิด ก็เพราะตำรวจเยอรมัน "ฝืด" (คำนี้ขอใช้ในเชิงยกย่อง) ทำได้ทำไป แต่ถ้าถูกจับได้และเป็นความผิดก็จบกัน ไม่ต้องต่อรองให้เสียเวลา คนที่คิดจะทำเลยต้องชั่งน้ำหนัก แล้วก็มักยุติลงที่ ไม่ทำดีกว่าเพราะมัน "ไม่คุ้ม" ไม่เหมือนบ้านเราที่มักจบลงว่า "ลองสิ มันคุ้มที่จะเสี่ยง"

      เหตุการณ์(การเมือง)ล่าสุด เป็นไปได้ว่าผู้นำพธม.คงอยากเสี่ยง (โดยใช้ผู้ตามให้ไปเสี่ยง) เพราะคิดว่าคงพ้นเงื้อมมือกฎหมายได้ แต่ที่น่าสนใจด้วยคือ หรือว่ามี "ใคร" บอกทำเถอะ รับรองงานนี้ไม่ต้อง "เสี่ยง" พธม. ก็เลยไม่ได้คิดว่านี่คือการ "เสี่ยง" ! ฉะนั้นเพื่อป้องกันแนวคิดแบบนี้ ทางที่ถูกแล้วสังคมจึงไม่ควรปล่อยให้ความ "คุ้มหรือไม่คุ้ม" จำกัดตัดทอนอยู่แค่ "ต้องรับโทษตามกฎหมาย" หรือไม่เท่านั้น แต่ควรทำให้ขบวนการนั้น ๆ ได้คิดว่าการต้องถูกประนาม(แบบไม่กั๊ก)จากประชาคม หรือการเสียแนวร่วมจนขบวนล้มไม่เป็นท่าก็เป็น "ต้นทุนสูงค่า" ที่ต้องชั่งน้ำหนักก่อนตัดสินใจใช้ความรุนแรง

       ปล. 2 ประเด็นบังคับใช้กฎหมายนี้เคยเป็นสาระหนึ่ง ของกลุ่มที่เรียกร้องให้รัฐยกเลิกโทษประหารชีิวิต โต้กับพวกที่ยืนยันให้คงไว้ "ขู่" ผู้กระทำผิดนะครับ เพราะพวกแรกมองว่า ผู้กระทำผิดจะกลัวหรือไม่ ไม่ได้อยู่ที่ "ความแรง" ของโทษที่จะลง แต่อยู่ที่ "ความเอาจริงเอาจังที่จะลงโทษ" ต่างหาก สมัยเรียนจำได้ว่าในชั้นเถียงกันเป็นไฟว่า เพื่อที่จะลดการค้ายาบ้า จะแก้กฎหมายให้ยาบ้าเป็นยาเสพติดแล้วเพิ่มโทษคนขาย หรือว่ากำหนดให้ยาบ้าเป็นยาเสพได้โดยถูกกฎหมายตามใบสั่งแพทย์ (แต่เดิมยาบ้าไม่ได้อยู่ในบัญชียาเสพติด) แต่สุดท้ายน่าเจ็บใจที่รัฐไทยเลือกอย่างแรกกับยาแรงคือประหาร ด้วยเหตุผลง่าย ๆ แค่ว่า ถ้าโทษหนักเดี๋ยวมันก็หมดเอง (ไม่มีใครคิดว่า ถ้าโทษหนักขึ้น ราคายาบ้าจะแพงขึ้น ในขณะที่การใช้กฎหมายยังเหมือนเดิม) หลังนั้นราวสามปีก็มี สงครามยาเสพติด ที่หลาย ๆ กรณีพบว่าเจ้าหน้าที่รัฐนี่แหละกระโดดลงมา "เสี่ยง" ค้ายาบ้าเองเพราะมันคุ้ม

       ปล. 3 อยู่ทางนี้ก็ได้แต่ตามสถานการณ์และอ่านวิเคราะห์จากหลาย สำนักอยู่ห่าง ๆ แบบห่วง ๆ รอลุ้นให้ฝ่ายรัฐใช้กฎหมายโต้ ไม่ใช่ใช้ความรุนแรงมาชนจนเกิด ขวาพิฆาตขวา แล้วก็มีแต่บาทากับท๊อบบูทเต็มประเทศอีก :P

หนังสือ

จดจ้องอยู่นาน อยากจะเขียนแสดงความคิดเห็นต่อสถานการณ์การเมืองไทยที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมาแบบคนอื่น ๆ เขาบ้าง ก็ไม่ได้ลงมือสักที ...ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน อย่าว่าแต่เขียนเลยครับ แค่ตามอ่าน คัดเอาแต่ข้อเท็จจริง กรองทิ้งข้อคิดเห็นออกไปบ้าง ก็แทบอ๊วกแล้ว วันนี้ขอแสดงจุดยืนในฐานะพลเน็ท เป็นข้อ ๆ ไว้อ่านหน่อย (ขี้เกียจรอ "ประชามติ")

1. ผมเห็นด้วยกับการใช้ "สิทธิ"  (เรียกร้องการบริหารที่ซื่อสัตย์ และถือประโยชน์ของประชาชนเป็นที่ตั้งจากรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชน) และการทำ "หน้าที่" (ตรวจสอบการใช้อำนาจของฝ่ายบริหาร) ตามระบอบประชาธิปไตย ด้วยการ ชุมนุม ประท้วง เรียกร้อง เสนอข้อมูล ข้อเท็จจริง รวมทั้งความคิดเห็น "โดยสงบ และปราศจากอาวุธ" ซึ่งถือเป็น "ปฏิบัติการทางการเมือง" ที่ระบอบประชาธิปไตยยอมรับ นอกเหนือจาก “การกาบัตรเลือกตั้ง” ในคูหา (ดูมาตรา 44 รธน. 2540 หรือ มาตรา 63 รธน. 2550)

2. แต่ผมไม่เห็นด้วย และชวนให้คนที่เห็นเช่นเดียวกันแสดงจุดยืน (ตามวิถีของท่านเอง) พร้อม ๆ กับประนามการเรียกร้องสิทธิ หรือการอ้างว่ากำลังทำหน้าที่ โดยใช้ "ความรุนแรง" (บุกยึดสื่อ, ทำเนียบ, ทะเลาะวิวาท, มีอาวุธ หรือขู่จะประทุษร้าย) และวิธีการอื่นใดที่ "ไม่ชอบด้วยกฎหมาย" ในที่นี้ทั้งกฎหมายรัฐธรรมนูญ (ดูมาตรา 63 รธน. 2540 หรือ มาตรา 68 รธน. 2550) และ กฎหมายอาญา (หมวดความมั่นคง) ของกลุ่มพันธมิตร ฯ แบบจริงจัง ไม่ต้องกั๊ก กับกลุ่มที่อ้างตัวเป็น "ตัวแทนประชาชน" และทำเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตย แต่กลับดูถูก...

เหตุบ้าน และ การเมือง