สถานการณ์เลวร้ายที่ผมพูดถึงคือเรื่องต่าง ๆ ต่อไปนี้

• การรถไฟแห่งประเทศไทย กับปัญหาความล้าหลังของหน่วยงาน การจัดการ เทคโนโลยี รางรถไฟ หัวรถจักร (สรุปคือล้าหลังทุกอย่าง) กับแรงกดดันจากสหภาพการรถไฟ แห่งประเทศไทย (เรื่องแปรรูปนี่ก็คุยกันได้ยาว)
• ปัญหาการให้บริการเครือข่าย 3G ที่คุยกันมาตั้งนาน สุดท้ายก็จะล้มโต๊ะกันเฉย ๆ ซะงั้น แน่นอนว่ามีผู้บริโภคจำนวนมากไม่พอใจ
• ความดิ้นรน ดื้อรั้น ดึงดันสร้างโรงไฟฟ้านิเคลียร์ ทั้งที่ประเทศส่วนใหญ่ในโลกกำลังบอกลาโรงงานไฟฟ้านิวเคลียร์ เพราะผลตอบแทนจากการสร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ไม่คุ้มเหมือนกับที่คำนวนเอาไว้ มีความเสี่ยงสูง และปัญหาขยะนิวเคลียร์ที่จนถึงทุกวันนี้ก็ยังแก้ไม่ได้ (ยังไม่นับข้อถกเถียงที่ว่ายูเรเนียมจะหมดเมื่อไร)
• ปัญหาการปิดกั้นการแสดงความคิดเห็น ไม่ว่าทางไหนก็ตาม ล่าสุดรัฐบาลเรียกร้องให้ผู้ให้บริการกระโดดเข้ามาช่วยรัฐบาลในการเซนเซอร์ความคิดเห็น (อ่านข่าวนี้)
• ปัญหาหุ้นตก ที่ไป ๆ มา ๆ มันก็ไปโยงกับปัญหาการแสดงความคิดเห็นผ่านอินเตอร์เนตเข้าจนได้ ด้วยเหตุเรื่องจับแพะ (อ่านข่าวนี้)
• ปัญหาไฟใต้ที่ร้อนแรงแผดเผาชีวิตผู้คนมาจะครึ่งทศวรรษอยู่แล้ว (ใครลืมไปแล้วบ้างยกมือหน่อย) ก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีการศึกษาปัญหา และแก้ปัญหาอย่างจริงจัง (ส่วนมากพยายามแก้ปัญหา โดยไม่ได้ศึกษาปัญหาก่อน)

เท่านั้นยังไม่พอ ...

และด้วยสาเหตุที่ว่า รัฐบาลกำลังจะมีโครงการ "ปฎิรูประบบการเก็บภาษี" (Steuerreform) ทั่วประเทศ ชโลเดอร์เห็นว่า การเลือกตั้งผู้ว่าการรัฐครั้งนั้น ได้แสดงอะไรบางอย่างว่า ประชาชนจำนวนหนึ่ง (มากซะด้วย) ไม่เห็นด้วยกับการบริหารของเขา และหากยังฝืนเริ่มทำการปฏิรูประบบภาษีต่อไป แม้รัฐบาลเขาจะดำเนินการได้ แต่ก็อาจไม่ได้สะท้อนเสียงของประชาชนที่แท้จริง จึงตัดสินใจ ยุบสภา เพื่อสรรหา และฟังเสียงประชาชนกันใหม่...เป็นมารยาททางการเมืองครับ เพราะไม่มีอะไรบังคับว่า แพ้การเลือกตั้ง ผู้ว่าการรัฐ แค่รัฐเดียว กับอนาคตของโครงการใหม่อาจไม่งดงาม รัฐบาลต้องยุบสภา...คุณ ๆ อย่าได้เอา มารยาทนี้ ไปเปรียบเทียบ กับ รัฐบาล และนักการเมืองในประเทศไทย เลยเีชียว...

และอย่างที่บอกครับ วันนี้ การเลือกตั้งนั้น มาถึงแล้ว ผมจึงถือโอกาสเก็บความรู้เล็กๆน้อยๆ เกี่ยวกับ พรรคการเมืองที่นี่ มามอบให้แก่ผู้ชมเวปไซด์ของเรากันสักหน่อย เพราะลักษณะพรรคการเมืองที่นี่ รวมทั้งนโยบายของเขา มีอะไรแตกต่างจากบ้านเรา และน่าสนใจมากมายทีเดียว...

ไม่ว่าจะเป็นการมองโลกในแง่ดี (optimistic) การมองโลกในแง่ร้าย (pessimistic) ล้วนเป็นเรื่องของมุมมอง ของใครของมัน คงหาคนถูกคนผิดไม่ได้ แต่มุมมองทั้งสองลักษณะ เป็นการมองแบบสุดขั้วไปคนละข้าง หากจะมองโลกอย่างสายกลาง คงต้องเป็นมุมมองแบบ มองโลกตามความเป็นจริง (realistic) ด้วยเหตุด้วยผล (reational) แต่ทั้งนี้และทั้งนั้น การมุมมองของแต่ละคนก็ล้วนเกิดจากประสบการณ์ของคนนั้น ๆ แม้ว่าคน ๆ หนึ่งจะมองโลกตามความเห็นจริงดามหลักแห่งเหตุผล ก็เป็นเหตุผลที่เอนเอียงอยู่ดี

สิ่งที่ผมสนใจคงไม่ใช่เรื่องของมุมมอง แต่ที่ผมอยากเขียนถึงคือ ให้พูดถึงเมืองไทย และคนไทยในแง่ดี ถือเป็นการมองโลกในแง่ดีหรือไม่ ? ...

ทริปนี้ประสบปัญหาตั้งแต่ตอนเดินทางด้วยรถไฟไปยังทางขึ้นเขา เพราะดันขึ้นรถไฟผิดตู้ (แต่ถูกขบวน) จุดหมายปลายทางจึงไม่ใช่เมืองที่ต้องต่อรถเมล์ไปยังทางขึ้นเขา นอกจากจะทำให้ไปถึงทางขึ้นเขาช้ากว่าที่วางแผนแล้ว ยังต้องเสียเงินค่าแทกซี่ไป 50 ยูโร เพราะรถเมล์เจ้ากรรมมีเพียงสามรอบต่อวัน แต่ 50 ยูโรที่เสียไปถือว่าคุ้ม เพราะจากสถานีรถไฟไปทางขึ้นเขาต้องใช้ระยะเวลาเดินทางเกือบชั่วโมง ทั้งที่ลุงคนขับชำนาญทางไม่ใช่เล่น คิดกันเล่น ๆ ว่าคงเป็นระยะทางประมาณ 40 กิโลเมตร

พอไปถึงทางขึ้นเขา ออกเดินไปได้ไม่ทันถึงชั่วโมงดี ฝนก็เทกระหน่ำลงมา ทำให้ต้องหยุดเดินหาที่หลบฝนใต้ต้นสนเป็นเวลาเกือบชั่วโมง เล่นเอาเปียกปอนไปตาม ๆ กัน แต่ด้วยอุปสรรคเพียงเท่านี้ ไม่ทำให้เราย่อท้อ ออกเดินดุ่ย ๆ ขึ้นเขาชัน ๆ ระหว่างทางนอกจากจะได้ชมวิวทิวทัศน์อันน่าประทับใจแล้ว ยังได้ยินเสียงระฆังที่คล้องคลอวัว เหง่งหง่างตลอดการเดิน จากจุดเริ่มต้นที่ความสูง 800 เมตร เราก็เดินทางไปถึง Falkenhütte ที่ความสูง 1846 เมตรโดยสวัสดิภาพ และแฉะเล็กน้อย

หลังจากที่เดินดูวิวรอบ ๆ Falkenhütte จนอิ่มตา และหาของกินยัดใส่ท้องจนอิ่มท้อง เราก็ค้างคืนกันที่นั่นเป็นเวลาหนึ่งคืน เนื่องจากการโหมทำงานหนักในช่วงวันทำงาน ทำให้เราอ่อนเพลียกันมาก บวกกับการเดินขึ้นเขาทั้งวัน ทำให้เรานอนหลับกันแบบ 12 ชั่วโมงรวด

ตื่นมาตอนเช้า หลังจากการกินอาหารเช้า เราห็แบกเป้ขึ้นหลัง เดินทางลงเขาผ่านสายหมอกไปที่ความสูง 1200 เมตร ณ หมู่บ้านที่ชื่อว่า Eng การลงเขาแบบต่อเนื่องยาวนาน แม้ว่าจะไม่เหนื่อย แต่ก็ทำให้ผมเริ่มมีอาการปวดเข่าเล็กน้อย เมื่อถึง Eng เราพักดื่มน้ำดื่มท่า หาขนมนมเนยลงท้อง แล้วก็เดินขึ้นเขาอีกรอบ เป้าหมายต่อไปคือ Lamsenjochhütte ที่ความสูง 1953 เมตร ก่อนถึง Lamsenjochhütte ฝนก็กระหน่ำมาอีกรอบ เราหลบฝนกันอีกครั้ง หลังจากฝนหยุด เราออกเดินทางกันอีกรอบ ถึงได้รู้ว่าที่ที่เราหลบฝน ห่างจาก Lamsenjochhütte เพียง 50 เมตรเท่านั้น โถ...

เนื่องจากวันนั้นเป็นวันที่หมอกจัด (ไม่แน่ใจว่าเป็นเมฆหรือหมอก เพราะที่ความสูงระดับนั้น น่าจะเป็นเมฆมากกว่าหมอก) ทำให้พวกเราพลาดโอกาสถ่ายรูป และได้ชมวิวสวย ๆ ในระหว่างเดิน

การค้างแรมที่ Lamsenjochhütte เป็นการค้างแรมที่แสนทรมาน เพราะ การเดินทางมา Lamsenjochhütte ไม่ได้ยากนัก ทำให้ Lamsenjochhütte เป็นจุดดึงดูดของเหล่านักท่องเที่ยว แล้วเราก็เจอกลุ่มลุงขี้เมาเข้าให้ การนอนห้องเดียวกับลุงขี้เมา (ที่พักบนเขาจะเป็นแบบห้องนอนรวมเสมอ) นอกจากจะทำให้เราต้องทนฟังเสียงกรนแล้ว ยังต้องฟังคนเปิดประตูเข้าห้องน้ำทั้งคืน แถมโดนเปิดไฟแยงตาอีกต่างหาก โอ้ ... แม่เจ้า เรานอนไม่หลับกันทั้งคืืน

พอถึงตอนเช้า พวกเราไม่ได้ตื่นจากที่นอน เพราะไม่ได้นอน ก็จัดแจงกินอาหารเช้า แล้วเดินขึ้นไปยังยอดเขายอดหนึ่งซึ่งอยู่บริเวณ Lamsenjochhütte แต่ก็ไปไม่ถึง เพราะอุปกรณ์ไม่พร้อม จึงเดินลงมา และมีเป้าหมายต่อไปคือเมือง Pertisau ที่ความสูง 1446 เมตร การเดินทางเป็นไปด้วยความทุลักทุเล เพราะนอกจากพวกเราจะอ่อนเพลียจากการอดนอนแล้ว ผมยังมีอาการปวดเข่าจากการเดินลงเขาอีกด้วย แต่โชคยังดีที่อากาศในวันนั้นดีไม่หยอก

แล้วทริปนี้ก็จบลงด้วยความทุลักทุเลพอหอมปากหอมคอ

ที่ในช่วงนี้เราต้องไปเดินกันบ่อยเป็นพิเศษก็เพราะว่า ใกล้จะหมดฤดูเดินเขาเต็มที เมื่อเดือนกันยายนมาถึง ลมหนาวก็เริ่มพัดผ่าน บนยอดเขาก็เริ่มมีหิมะและน้ำแข็ง ใบไม้เริ่มล่วงกราว แล้วที่พักต่าง ๆ ตามยอดเขาก็เริ่มปิดกิจการ พักผ่อนหลบหนาว เจอกันอีกทีหน้าร้อนปีหน้า เป็นอันว่าใครอยากเดินเขาในปีนี้ ก็รีรอไม่ได้ ต้องรีบจัดของใส่กระเป๋า ออกเดินปีนเขาในบัดดล

เนื่องด้วยอาการปวดเข่า จากการเดินลงเขาในครั้งก่อน ทำให้ครั้งนี้พวกเราได้หาอุปกรณ์เสริมเป็น ไม้ค้ำยัน (Trikking Pole) กันคนละคู่ เพื่อใช้ในการเดินขึ้นเขาในสไตล์ Nordic Walking ทีแรกนึกว่ามันจะช่วยได้ไม่มาก แต่ที่ไหนได้ แสนจะสารพัดปประโยชน์ ทั้งช่วยพยุงตัว ไม่ให้เข่าและขากระแทกพื้นโลกมากนัก ชั่วยค้ำยันทรงตัว ช่วยเข้าจังหวะแขนขา ทำให้เดินเร็วขึ้น ประโยชน์ของไม้มหัศจรรย์อันนี้จะเห็นได้ชัด เวลาเดินลงเขาในที่ชัน ป้องกันการลื่นไถล ทำให้เดินไวขึ้นอีกเป็นกอง

เราตั้งต้นออกเดินที่ Garmisch-Partenkirchen เดินผ่าน Partnachklamm แล้วจึงไต่ความสูง จาก 700 เมตร ไปสู่  ทะเลสาบ Schachen ที่ความสูง 1670 เมตร แล้วก็หยุดพักเหนื่อยกันที่ ปราสาท Schachen ด้วยความสูงขนาดนี้ พวกเราคาดหวังกันว่าจะได้พบกับความสงบของเขาสูง โอ้ ... แม่เจ้า คนเดินไปมายังกับศูนย์การค้า ที่สำคัญ คนส่วนมากเป็นคนที่มีอายุมากกว่าหรือเท่ากับวัยกลางคน บ้างเป็นเด็ก ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า คนประเทศนี้จะแข็งแรงกันไปถึงไหน อายุขนาดนี้เป็นบ้านเราคงไม่มีใครมาปีเขาเอาสนุก ที่ความสูงขนาดนี้

เมื่อพักผ่อนจะหายเหนื่อย เราก็มุ่งหน้าไปสู่ Meilerhütte โดยมีเพื่อนร่วมทางมากมาย ทางไป Meilerhütte มีจุดเสียวอยู่หลายจุด ทั้งเป็นทางเดินที่แสนชัน และที่สำคัญมีทางเดินที่เป็นหน้าผา จุดเสียวสุด เห็นจะเป็นทางที่ทั้งสองฟากเป็นหน้าผา ซ้ายก็ผา ขวาก็ผา ทางเดินก็ใช่ว่าจะกว้างนัก กะคะเนด้วยสายตาไม่น่าจะเกินหนึ่งเมตร เดินไปเสียวไป ยังดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมื่อเรามาถึงบริเวณ Meilerhütte ที่ความสูง 2374 เมตร อุณหภูมิก็ลดต่ำลง จนรู้สึกได้ถึงความหนาว แต่เมื่อเข้าไปยัง Meilerhütte ก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจนร้อน เพราะในที่พักเล็ก ๆ แห่งนี้ มีคนนับร้อนอัดแน่นกันอยู่จนแทบล้นออกมา งานนี้แย่งกันกิน แย่งกันอยู่ของจริง เพราะที่นอนก็เป็นแบบเสริม คือไม่มีเตียง เป็นเพียงฟูกและผ้าห่ม เวลาสั่งอาหารก็เป็นภาระที่พวกเราต้องหาที่นั่งกินกันเอาเอง ส่วนที่ล้างหน้าล้างตา (ไม่มีที่อาบน้ำ) ก็อยู่อีกตึกหนึ่ง ต้องวิ่งฝ่าความหนาวกันออกไปใช้น้ำเย็น ๆ ที่ได้จากการละลายหิมะ มาล้างหน้าล้างตา ที่เลวร้ายที่สุด เห็นจะเป็นห้องน้ำ เพราะเป็นแบบแห้ง ไม่มีน้ำราด นอกจากจะเหม็นแล้ว เวลาเข้าไปตาแทบบอด เพราะยูเรียจากปัสสาวะคลุ้งกระจายไปทั่วห้อง หากใครโชคร้ายหน่อย คนที่เข้าก่อนหน้าขาดความชำนาญในการใช้ห้องน้ำ ขาดความแม่นยำในการเล็งอึให้ตรงช่องทางจราจร คนที่เข้าต่อก็จะเจอ ชิ้นเนื้อ เล่นเอาหวาดเสียวไปตาม ๆ กัน เอาเป็นว่า การค้างคืนที่ Meilerhütte ได้อารมณ์ธรรมชาติ และการย้อนยุคแบบสุด ๆ

ในวัดถัดมาหลังจากกินอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว เราก็เดินลงเขา ผ่านจุดเสียวมุ่งหน้าสู่ Garmisch-Partenkirchen การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น และผมต้องขอขอบคุณคนคิดค้นไม้ค้ำยันเป็นพิเศษ

พลอทของหนังเรื่องนี้แสนจะง่าย นั่นคือ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีทหารอเมริกันเชื่อชาติยิวหน่วยหนึ่ง ประกอบด้วยนักรบฝีมือดีจำนวน 8 นาย ได้รับคำสั่งให้ปฏิบัติภาระกิจที่ฟังดูง่าย แต่ทำยาก คือ ฆ่าทหารนาซีเยอรมันให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ด้วยความน่าเกรงขามของทหารหน่วยนี้ ทหารนาซีจึงตั้งฉายานามให้กับหน่วยว่า "The Busters" ภายใต้พลอทเรื่องที่ธรรมดานี้ มีความไม่ธรรมดาแฝงอยู่ เพราะแค่พลอทเรื่องก็พอจะบอกได้แล้ว ว่าคนดูจะได้พบกับอะไร unrealistic sarcasm !!!

...